Curling to gra w którą grano już w średniowieczu. Z racji sprzyjających warunków naturalnych rozwinęła się ona w Szkocji, gdzie nazywano ja puszczaniem kamieni na lodzie. Obecnie najwięcej osób uprawiających tą dyscyplinę jest w Kanadzie (szacuje się, że ponad 900 tys), Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii i Szwecji. W 1998 roku curling dołączono do programu igrzysk olimpijskich.

Zasady gry w curling nie są skomplikowane. Plac gry to prostokątna tafla lodu. Na niej oznaczone są dwa zestawy pół, tzw. domy. Dla odróżnienia są one namalowane w różnych kolorach. Długość lodowiska wynosi około 150 stóp, jego szerokość to 16 stóp i 5 cali. Celem gry jest umieszczenie kamienia jak najbliżej środka domu. Drużyna której kamień na koniec partii jest najbliżej środka wygrywa ją. Cały mecz składa się z 9 partii, zwanych endami.

Dla curlingu charakterystyczny jest obrazek, kiedy to po wypuszczeniu kamienia inny zawodnik z drużyny czyści szczotką tor jego ślizgu. Dzięki temu zmniejszana jest siła tarcia oraz można dodatkowo sterować kamieniem.

Kombinacja norweska składa się z dwóch konkurencji-biegu i skoków. Do niedawna najpierw rozgrywany był bieg masowy na 10 km, dopiero później seria skoków. W celu uatrakcyjnienia rywalizacji postanowiono wprowadzić kilka zmian. Od zeszłego sezonu najpierw odbywa się rywalizacja na skoczni, która ma wpływ na czas startowy poszczególnych zawodników. Wszystko liczone jest według odpowiedniej punktacji.

Zawodnik za każdy metr osiągnięty na skoczni otrzymuje 1.5 punktu. Wyniki mają taki wpływ na bieg, że każdy metr straty do zwycięzcy konkursu skoków to 15 sekund późniejszy start. Tak więc, dzięki zmianom, rywalizacja stała się bardziej przejrzysta, kibice mogą śledzić ja z napięciem do samego końca.

Kombinacja norweska pomimo nikłej popularności jest konkurencja olimpijską. Powodem tego jest zapewne to, że nie wymaga budowania nowych obiektów, korzysta z przeznaczonych dla innych dyscyplin. Największe sukcesy w kombinacji osiągają reprezentanci Niemiec i krajów skandynawskich.

Siatkówka plażowa to doskonała rekreacyjna dyscyplina, którą mogą uprawiać praktycznie wszyscy. Plac gry to oczywiście piasek, pole gry ma wymiary 16 na 8 metrów. Jest podzielone na dwie części przez siatkę, podobnie jak w tradycyjnej siatkówce. Celem gry jest przebicie piłki na stronę przeciwnika, mecze trwają do dwóch wygranych setów, które składają się z 21 punktów. Ewentualny tie break to gra do 15 zdobytych punktów.

Dyscyplina ta przekształciła się z rekreacyjnej, typowo amatorskiej gry na plaży w profesjonalny sport. Obecnie turnieje siatkówki plażowej rozgrywane są na całym świecie, niekoniecznie na plażach. Tam gdzie istnieje możliwość stworzenia boiska z piasku, tam można grać w siatkówkę.

Wielu zawodników którzy uprawiali siatkówkę halową przechodzi do plażowej. Jest to spowodowane zarówno mniejszą konkurencją jak i łatwością skompletowania zespołu. W siatkówce plażowej drużyna składa się zaledwie z dwóch zawodników. Rozgrywane są zawody zarówno kobiet, mężczyzn jak i zespołów mieszanych.

Rugby League ma praktycznie identyczne zasady gry jak w przypadku rugby tradycyjnego. Największe różnice występują w punktacji. Za przyłożenie piłki w polu punktowym przeciwnika czyli tzw. try, zespół dostaje 4 pkt ( w union jest 6), za strzał jest 1 pkt. Po przyłożeniu możliwe jest także podwyższenie, za które można zdobyć kolejne dwa punkty. Tak jak w klasycznym rugby, zabronione jest podawanie piłki do przodu.

Rugby League to w przeciwieństwie do Union sport od samego początku zawodowy. Przez długie lata właśnie amatorstwo i profesjonalizm rozróżniały oba rodzaje rugby. Ostatnio to się zmieniło, istnieje na świecie wiele lig, które grają według zasad jednej lub drugiej federacji. W krajach takich jak Anglia czy Australia rozgrywane są ligi zarówno w union jak i league.

W Polsce rugby league jest praktycznie nieobecne. W ogóle rugby to u nas mało popularny sport, więc trudno o jego rozwój.

Badminton to dyscyplina olimpijska, rozgrywane są zarówno zawody indywidualne, drużynowe jak i mikst. Jeśli chodzi o powstanie tego sportu to znany już był on w starożytności, zachowały się szczególnie źródła chińskie świadczące o grze w badmintona. W Polsce sport ten zyskuje sobie coraz większą popularność, ogólnokrajowy związek zajmujący się badmintonem powstał w 1977 roku.

Zasady gry są bardzo proste. Celem jest przebijanie lotki na stronę przeciwnika, pole gry podzielone jest na dwie części prze siatkę. Siatka zawieszona jest na wysokości 1,524 metra i ma szerokość 76 cm. Wymiary boiska to 13,4 metra długości i 6,1 szerokości. Lotka ma wagę od 4,74 do 5,50, jest wykonana z piór naturalnych lub syntetycznych.

Do najsilniejszych ekip należą reprezentacje krajów azjatyckich. W Europie liczą się głównie Skandynawowie. W Polsce badminton rozwija się w kilku ośrodkach, szczególnie w Suwałkach, Dębnicy i Słupsku.

Rywalizacja w skeletonie polega na jeździe na ciężkich, ważących około 50 kg, saniach. Dzięki niskiemu położeniu środka ciężkości zawodnicy osiągają olbrzymie prędkości, dochodzące nawet do 130 km/h. Obecnie, wszelkiego rodzaju zawody, rozgrywa się na torach lodowych, które dodatkowo zwiększają osiąganą prędkość.

Skeleton powstał w Szwajcarii, początkowo zjeżdżano saniami z wzniesień. Później wykorzystywano tory bobslejowo-saneczkowe aż do całkowitej profesjonalizacji dyscypliny. Obecnie, zawodnicy używają specjalnych tras, których powierzchnia pokryta jest lodem, a wszelkie bariery boczne są dość daleko umiejscowione.

Jeśli chodzi o popularność dyscypliny to najchętniej uprawiana jest ona w krajach alpejskich. Oczywiście, także w Polsce są zawodnicy skeletonowi, jednak z powodu braku odpowiednich torów mają ograniczone możliwości rozwoju. Do tej pory skeleton był rozgrywany na dwóch zimowych igrzyskach olimpijskich.

Piłka wodna zwana również waterpolo to gra w której mierzą się dwie 7-osobowe drużyny. Mecz odbywa się oczywiście w basenie, plac gry ma wymiary 20 na 30 metrów. Jeśli chodzi o głębokość to powinna wynosić ona minimum 180 cm. Każda drużyna broni dostępu do swojej bramki i atakuje przeciwnika. Bramka ma wymiary 3 na 0,9 metra. Czas gry wynosi 32 minuty, jest podzielony na cztery części z 3-minutową przerwą w połowie.

Piłka wodna ma kilka ciekawych zasad.Zawodnicy mogą dotykać piłkę tylko jedną ręką, nie mogą także stać na basenie, maksymalna liczba przewinień jednego zawodnika wynosi dwa. Sędziowie mogą podyktować rzut karny, który wykonywany jest z odległości 5 metrów od bramki, są także rzuty wolne.

Jeśli chodzi o popularność to prym wiodą tu Węgry, które są potęgą w tej dyscyplinie. Ich reprezentacja zdobywa większość medali na imprezach międzynarodowych, mają najwięcej zawodników i klubów. Polska jest średniakiem w tym sporcie, chociaż mamy kilku wybitnych zawodników.

Triathlon powstał w drugiej połowie ubiegłego wieku, pierwsze zawody rozegrano w 1974 roku w Stanach Zjednoczonych. Dyscyplinę cechuje mnogość zasad, które dla każdej rangi rozgrywek nieco się różnią. Triathlon składa się z trzech konkurencji-pływania, kolarstwa i biegania. Na olimpiadach rozgrywany jest jego średnia (jeśli chodzi o długości) odmiana, zawodnicy muszą przepłynąć 1,5 km, przejechać 40 km i przebiec 10 km.

Triathlon to kilka rodzajów rywalizacji. Oprócz olimpijskiej rozgrywany jest także sprint. W tym przypadku odległości są niewielkie, zawodnicy płyną 075 km, jadą rowerem przez 20 km i biegną 5 km. Inna odmiana to wyczerpujący Ironman, dystanse wynoszą odpowiednio 3,8-180-42 km.

Triathlon charakteryzuje się tym, że wymaga od zawodnika niezwykłej uniwersalności i wydolności. Podczas zawodów często zdarza się, że mnóstwo zawodników nie kończy ich. W Polsce dyscyplina uprawiana jest od około 25 lat.

Konkurencja pływania synchronicznego rozgrywana jest od wielu lat na Igrzyskach Olimpijskich. Medale przyznawane są zarówno w rywalizacji indywidualnej (solo) jak i zespołowej (duet, team, kombinacja). Zawody zespołowe charakteryzują się tym, że jedna drużyna może liczyć nawet 10 osób. Jest to ważne, ponieważ pływanie synchroniczne polega na dokładnym wykonywaniu zaplanowanych elementów przez wszystkich członków drużyny. Im jest ich więcej tym zadanie to jest trudniejsze.

Ciekawostką jest to, że pływanie synchroniczne uważane jest za sport typowo kobiecy. Co prawda panowie próbują go uprawiać, jednak na razie nie przebiła się szerzej wśród nich ta dyscyplina.

Jeśli chodzi o szczegóły to zawody są zawsze podzielone na dwie części. Pierwsza jest techniczna, druga to prezentacja dowolna. Oceny są przyznawane w skali od 1 do 10 z dziesiątą ich częścią. Powoduje to, że poziom zawodów jest zazwyczaj niezwykle wyrównany, decydują detale. W Polsce sport ten jest mało popularny, do potęg należą Chinki, Rosjanki oraz Amerykanki.

Pięciobój nowoczesny jak sama nazwa wskazuje składa się z pięciu konkurencji. Są nimi strzelanie, szermierka, pływanie, jazda konna i bieg przełajowy. Ta ostatnia jest konkurencją kończącą, która decyduje zazwyczaj o wynikach. Na początku sport uprawiali tylko mężczyźni, jednak od 2000 roku na olimpiadach medale odbierają także panie. W latach 1952-92 rozgrywane były także zawody drużynowe w pięcioboju, jednak zaniechano tego.

Jeśli chodzi o najmocniejsze nacje w tym sporcie to przez długie lata bezkonkurencyjni byli Szwedzi. ostatnio do głosu dochodzą inni, także Polacy mieli swoje sukcesy w pięcioboju. Warto wymienić takie postacie jak Janusz Pyciak-Peciak, Barbara Kotowska, Dorota Idzi, Arkadiusz Skrzypaszek czy Paulina Boenisz. Polacy 8-krotnie zostawali mistrzami świata i dwukrotnie mistrzami olimpijskimi. Oprócz tego wiele razy zwyciężali i zajmowali miejsca na podium w zawodach drużynowych.